Miało być tak pięknie, coraz lepiej, mądrzej i spokojniej. Świat miał się rozwijać, ludzie stawać bardziej świadomi, otwarci i wrażliwi na drugiego człowieka. Tymczasem coraz częściej można odnieść wrażenie, że zamiast iść do przodu, cofamy się w czymś, co powinno być fundamentem naszego życia – w zwykłym człowieczeństwie.

Tragedia w Krakowie, po której ogłoszono żałobę narodową, ale też masa innych wcześniejszych wydarzeń w kraju i zagranicą, uświadamiają nam, jak kruche i nieprzewidywalne jest ludzkie życie. Jak niewiele trzeba, by w jednej chwili runął czyjś świat. Za każdą taką tragedią stoją ludzie, ich bliscy, plany, marzenia i przyszłość, która nagle przestaje istnieć… Na chwilę zatrzymujemy się wtedy w zadumie, okazujemy współczucie, łączymy się w bólu z rodzinami ofiar, ale czy naprawdę potrafimy wyciągać z takich wydarzeń jakiekolwiek wnioski? Niestety wystarczy rozejrzeć się wokół, by zobaczyć, jak wiele jest w ludziach złości, zawiści i wzajemnej niechęci, jak łatwo przychodzi obrażanie, poniżanie, osądzanie i odbieranie innym prawa do własnego zdania. Jedni plują na drugich, zamiast podać komuś pomocną dłoń i zamiast szukać porozumienia wolą podsycać konflikty, zamiast wspierać, podcinają skrzydła, jakby cudze potknięcie było ich własnym sukcesem. Coraz częściej można odnieść wrażenie, że życzliwość trzeba dziś niemal usprawiedliwiać, a empatia… to naprawdę rzadka cecha charakteru.

Dokąd zmierza ten świat? Co się dzieje z ludźmi? Władza, pieniądze, popularność, wpływy i uznanie stały się dla wielu celem samym w sobie. Domagają się uwagi, łakną podziwu i wyczekują słów uznania. Za wszelką cenę próbują postawić na swoim, udowodnić swoją rację, pokazać, kto tu rządzi. Tylko po co? Czy naprawdę wierzą, że to wszystko będzie trwało wiecznie? Że stanowiska, pieniądze, zaszczyty i zdobyta sława pójdą z nimi na tę drugą stronę? Nie zabierzemy ze sobą niczego z tych rzeczy – ani majątku, ani tytułów, ani wpływów i nie będzie miało znaczenia, ile osób nam zazdrościło, ile nas podziwiało i jak wysoko zaszliśmy. Ważne będzie tylko to, jakimi byliśmy ludźmi – czy potrafiliśmy kochać, pomagać, wspierać, czy ktoś dzięki nam poczuł się mniej samotny, czy zostawiamy po sobie coś więcej niż tylko własne ambicje i niezaspokojone ego. Przeraża mnie to, jak łatwo teraz zapomina się o przemijaniu. Ludzie żyją tak, jakby mieli przed sobą nieskończenie wiele czasu, jakby można było bez końca odkładać dobro na później, przeprosiny na później, wyciągnięcie ręki na później. A życie nie daje żadnych gwarancji. Można być młodym, zdrowym, pięknym, bogatym, mieć wspaniałe plany, całe życie przed sobą i wyjść z domu i już nigdy do niego nie wrócić. W jednej chwili wszystko, co wydawało się najważniejsze, przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie.

Trudno żyć w świecie, w którym nienawiść staje się codziennością, obojętność normą, a drugi człowiek przeszkodą na drodze do własnego sukcesu. Nie można przyzwyczaić się do narastających tragedii, ludzkiego cierpienia i tego, że coraz częściej brakuje zwykłego odruchu serca. Nie wierzę, że tak musi wyglądać nasza przyszłość, nie wierzę, że naprawdę nie stać ludzi na więcej. Najwyższy czas, by niektórzy zatrzymali się na chwilę i zastanowili, za czym tak uporczywie gonią i zrozumieli, że prawdziwym bogactwem nie jest to, co posiadają, ale to, co potrafią dać innym, że sukces nie polega na tym, by być ponad kimś, ale by nie zatracić siebie, próbując za wszelką cenę wspiąć się wyżej. Naprawdę czasem większą odwagą jest wyciągnąć rękę niż zacisnąć pięść, bo dobroć wcale nie oznacza słabości.

Sama coraz bardziej doceniam rzeczy, które kiedyś mogły wydawać się tak oczywiste – bliskich, rodzinę, przyjaciół, zwykłe rozmowy, dobre słowa, piękno otaczającego nas świata… Każdy kolejny dzień, czyjś uśmiech, telefon od przyjaciela, dobre słowo – to właśnie daje radość życia, a nie wygrane spory, pieniądze i nie to kto kogo pokonał. Nie wiem, dokąd zmierza ten świat, ale wciąż chcę wierzyć, że nie wszystko jeszcze stracone, że ludzie w końcu się opamiętają, zatrzymają w tym szalonym pędzie i przypomną sobie, co naprawdę jest ważne. Życie jest przecież tak krótkie, dni mijają jeden za drugim, czas ucieka, a my nie dostajemy żadnej gwarancji, ile jeszcze tych dni przed nami. Czy naprawdę warto tracić je na zawiść, wzajemne upokarzanie, walkę o władzę, pieniądze i udowadnianie, kto jest ważniejszy? Czy nie lepiej wykorzystać tego czasu tu nam danego na coś, co naprawdę ma sens – na bliskość, dobroć, miłość, przyjaźń i zwyczajną ludzką życzliwość? Przecież miało być tak piękniej, miało być coraz lepiej – to nam wielokrotnie obiecywano (zwłaszcza przed wyborami), tyle razy słyszeliśmy, że marzenia się spełniają…

Mimo wszystko wierzę, że jeszcze możemy stworzyć świat, o jakim kiedyś marzyliśmy – bardziej ludzki, wrażliwy i pełen wzajemnego szacunku i wsparcia, że jeszcze wszystko przed nami. Tylko nie odkładajmy tego na jutro, bo jutro wcale nie musi nadejść, a życie mamy tylko jedno…