Są takie wiadomości, na które nigdy nie jesteśmy gotowi. Jeszcze w Święta rozmawialiśmy, jeszcze w Nowy Rok składaliśmy sobie życzenia… a dziś przyszła wiadomość, że już Cię nie ma. Tak trudno to pojąć, jeszcze trudniej przyjąć do serca…

Jurku… trudno pogodzić się z Twoim odejściem. Byłeś nie tylko znanym kompozytorem i muzykiem sesyjnym, ale przede wszystkim wspaniałym człowiekiem – dobrym, wrażliwym i niesłychanie twórczym.

Byłeś z tych nielicznych, którzy zawsze pamiętali – o imieninach, o urodzinach (mimo że wypadały dzień po dniu, zawsze dzwoniłeś dwa razy – każdego dnia osobno), o wszystkich świętach. To drobiazgi, a jednocześnie świadectwo Twojej ciepłej i pełnej serca natury.

Twoja muzyka zostanie z nami na zawsze, ale najbardziej będzie brakowało Ciebie – Twojej obecności, rozmów, Twojego spokoju i życzliwości.

Poznaliśmy się dawno temu dzięki Michałowi Coganianu – perkusiście zespołu Ex-Dance, wcześniej Oddziału Zamkniętego. Pamiętam, jak powiedział, że idziemy do kolegi z Lady Pank… To był dla mnie szok – świadomość, że spotkam jednego z moich ówczesnych idoli!

Ach, to były czasy. A potem przyszły lata przyjaźni, rozmów, wspólnego Sylwestra w Warszawie, wspomnień, które dziś wracają ze zdwojoną siłą.

Tak bardzo boli świadomość, że nie zadzwonisz, nie odezwiesz się, nie spotkamy się już. Została cisza, ogromny żal i tęsknota, której nie da się opisać słowami. Alan też w szoku, że już Cię nie ma wśród nas. Liczył, że razem coś stworzycie… Pamiętam jak śmialiśmy się u Małgosi – mówiłeś, że go adoptujesz…

Jureczku, Dziękuję Ci za Twoją obecność w moim życiu. Za dobro, które dawałeś. Za muzykę, która będzie przypominać o Tobie zawsze. Wierzę, że gdzieś tam nadal tworzysz najpiękniejsze melodie. Uściskaj mojego Tatę!

Odpoczywaj w pokoju, Przyjacielu. Na zawsze pozostaniesz w mojej pamięci i w moim sercu.

Aktualizacja: 20.02.2026 r.